Лютаўская і Кастрычніцкая рэвалюцыі 1917 г

     На  практыцы ў сістэме кіравання  галоўная роля належала не Саветам  рабочых, сялянскіх і салдацкіх  дэпутатаў, а надзвычайным органам: ваенрэўкомам, камбедам, надзвычайным камісіям, рэвалюцыйным трыбуналам, рознага роду ўпаўнаважаным, камісарам і г. д. На справе гэта азначала адхіленне шырокіх мас ад улады.

     Ва  ўмовах Беларусі створаныя органы савецкай улады па-свайму складу былі сялянска-салдацкімі. Пераважная большасць у іх належала сялянам і салдатам, якія таксама на 90 % былі сялянамі. Новая ўлада сканцэнтравала сваю ўвагу на ажыццяў ленні агульнадэмакратычных пераўтварэнняў, да якіх у першую чаргу адносіліся мерапрыемствы па выхаду з вайны, правядзенню ў жыццё Дэкрэта аб зямлі, увядзенню 8-гадзіннага працоўнага дня для рабочых і служачых і інш.

     З вялікімі цяжкасцямі сутыкнулася савецкая ўлада па арганізацыі дзёйнасці мясцовых органаў кіравання ўсімі бакамі жыцця. Не патрабавалася шмат часу, каб сфарміраваць валасныя, павятовыя і губернскія Саветы і іх, выканаўчыя камітэты. Значна цяжэй было сфарміраваць галіновыя органы ўпраўлення. Сярод рабочых, салдат, сялян не было не толькі кваліфікаваных спецыялістаў, але і практыкау. Неадкладна вырашаць гэту задачу можна было пры ўмове выкарыстання. мясцовымі Саветамі гарадскіх дум і земскіх органаў з іх рознагаліновым кваліфікаваным апаратам. У Беларусі гэта пытанне вырашалася двума шляхамі. Многія Саветы ўключылі ў сваю сістэму існаваўшыя органы самакіравання цалкам, а іншыя расфарміроўвалі іх, уключаючы спецыялістаў у ствараемы новы гаспадарчы апарат.

     Першыя  крокі дзейнасці савецкай улады  на Беларусі, паказвалі, што нават  для правядзення ў жыццё задач  атульнадэмакратычнага характару  не хапала дастаткова кваліфікаваных кадраў. Для ажыццяўлення самых простых сацыялістычных мерапрыемстваў яшчэ не былі створаны ні матэрыяльныя, ні культурныя, ні палітычныя перадумовы. З гэтага вынікае, што Кастрычніцкая рэвалюцыя, якая давяла да канца задачы Лютаўскай рэвалюцыі, павінна была адкрыць магчымасці для развіцця краіны на шляху поўнага выкарыстання рэсурсаў капіталістычнага спосабу вытворчасці і тым самым падрыхтаваць ўсе неабходныя перадумовы дзеля таго, каб пачаць пераход да сацыялізму. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Літаратура. 
 

1. Гісторыя  Беларусі: У 2 ч.: Курс лекцый. / П.І. Брыгадзін [і інш.]. –                Мн.: РІВШ БДУ, 2000, 2002. – Ч. 2. ХІХ – ХХ стагоддзі. – 2002. – 656 с.

2. Гісторыя  Беларусі: У 2 ч.: Падруч. / Я.К. Новік [і  інш.]; Пад рэд.                   Я.К. Новіка, Г.С. Марцуля. – Мн.: «Выш. шк.», 2003. – Ч. 2. Люты 1917 г. – 2002 г. – 472 с.

3. Гісторыя  Беларусі ў кантэксце еўрапейскай  цывілізацыі: Дапаможнік. / У.Р. Казлякоў [і інш.]; Пад рэд. Л.В. Лойкі. – Мн.: ТАА «ЦІПР», 2003. – 348 с.

4. Матэрыялы па гісторыі Беларусі: Давед. дапаможнік. / Склад.                         Н.С. Шарова. – Мн.: ВП «Экаперспектыва», 2000. – 192 с.

5. Нарысы  гісторыі Беларусі: вучэбны дапаможнік: У 2 ч. / М.П. Касцюк                [і інш.]; Інстытут гісторыі АНБ. – Мн.: «Беларусь», 1994, 1995. – Ч. 2. – 1995. – 560 с.